Dziś. 6 rano. Środek pokoju. Czekam aż będę miała pełną widownię, po czym…
podnoszę się z kolan na dwie nóżki, przez moment łapię stabilny pion i ... idę trzy-cztery kroczki!!! Sama! Padam roześmiana na kolana, a Anetka z Gatusiem z wrażenia. Boink!
Nawet najdłuższa podróż rozpoczyna się od pierwszego kroku.
Czy wiecie, że z foremeczek można zbudować nie tylko efektowną wieżę, ale też pocierać nimi o szybę?
Ja nie wiedziałam.
Aż do dzisiaj.
Wychodzą z tego hardkorowe dźwięki. Prawie ultradźwięki. I tak na przykład czerwony klocek wydaje z siebie industrialny łoskot.
Przy tak eksperymentalnej muzie mam dziki ubaw. Czy kreatywność wzrasta wraz z przybywającą Luną?
Staję na środku pokoju. Wybucham śmiechem. Wracam. I znowu idę na środek pokoju. I wybucham śmiechem. Powtarzam to do znudzenia. Czyli tak z 38 razy.
A to znaczy…
Że wracam do Formy™! Bowiem nie jestem już na Lekarskiej Bombie Wodorowej. I wiecie co? Zbliżam się do samodzielnych pierwszych kroczków.
A teraz pozwolicie, że wrócę na środek pokoju. Muuhahaha!
I stało się. Dziś po raz pierwszy łyknęłam zawiesinkę antybiotyku. Bo mnie uszko rozbolało wczoraj z wieczora. Drapałam, drapałam i rozdrapałam. I zamiast snu, rozpoczęłam kilkugodzinny tour de force po niesamowitych miejscach. Pamiętam jak przez sen, bo czasem przysypiałam przy piersi, a czasem chowałam się na rączkach Anetki i Gatusia. Kilka razy jechaliśmy samochodami, staliśmy w łańcuchu czekających na coś Dużych Ludzi, wpychano mi do ucha srebrny diwajs i pompowano tam roztwór, by w końcu dziś nad ranem trafić do domciu. I dostać czopeczka w Najbardziej Ukrwione Miejsce W Ciele. I resztę przespałam. A od dziś rozpoczynam kurację, podziwiając Panią Wiosnę przez szybę. Póki co. Ech…
Dziś ciąg dalszy Prześlicznego Przedwiośnia. Skorzystałam ze słonecznej okazji i cotygodniowych imienin (dziś Dzień Luny — Lundi) i udałam się z Anetką na Placyk Dżordanowski, by sama pobujać się w husiugatkch. Tak jest, dobrze czytacie — sama! Żadnych babć, żadnych pomocnych rączek! Dziś po raz pierwszy samodzielnie.
Poza tym husiugatki zaowocowały nowymi przyjaźniami — z Lilką oraz Olinkiem. Ten ostatni tak do mnie leciał, że aż padł na twarz. Ale twardy był — nawet nie jęknął. Wstał, otrzepał się i uśmiechnął. Bo kto by się krzywił w taki słoneczny dzień?
Z szuflady na dywan. Z dywanu do szuflady. Z szuflady na dywan. Z dywanu do szuflady. Z szuflady na dywan. Z dywanu do szuflady. Czasem też obok szuflady.
U mnie to co zwykle, a co u Was?
