Muszę tu ogarnąć!

Kochana Luneczko! Rośnij nam duża, śmiej się często, psoć wesoło i noś różowe okularki.

I stało się: dzięki esemeskowi od cioci Beatki i Stacy zaczynamy Wieczór Niestrudzonych Poszukiwaczy Różowych, Przeciwsłonecznych Szkiełek.

- Ale gdzie one są? Muszę tu ogarnąć!

Czasami warto zerknąć to tu, to tam. Na środku pokoju lądują stare, zapomniane skarby: torby, torebki, kolorowe papierki, układanki, samochodziki, nalepki, stetoskop. Wszystko w towarzystwie wszechobecnych dziś balonów.

A okularów jak nie było, tak nie ma!

Ogarniam więc dalej: wyciągam z rzeczy do prania pościel i ubranka. Z prześcieradeł powstaje posłanie – leżaczek. Jak w przedszkolu! Jest bliżej okna. Atrakcyjniej. Z dala od Anetki i Gatusia.

- Śpię dzisiaj tutaj! – zapowiadam, pieczętując moją przeprowadzkę.

Sama. Będę spać sama!

Jak Lotta.

Wyprowadzam się. Kilkanaście centymetrów w bok.

Prawdziwa przeprowadzka.

Dorastam.

Trzylatki już tak mają!

W moim magicznym ogrodzie...

Puchatka

- Miodziku! Jeszcze jedną kromasię!
- Będzie za dużo!
- Nie za będzie!

:-)

Jak jaszczurka!

- Luneczko, ostrożnie! Jak wyciągniesz to pudło, zrobisz dużo hałasu!
- Jestem sprytna!

Przedszkolaki nie płaczą

Zaprowadziłam dziś do przedszkola Uzika. I on też mnie prowadził, za rączkę, z Gatusiem i Anetką. Luneczka nie płakała, więc i Uzik nie płakał. Uzik nie smucił się, więc i Luneczka się nie smuciła. Z rana przed wyjściem zjadł ze mną płateczki z jagódkami ze słoiczka z motylkiem od babci Marysi i strzelił gigantyczną kupkę radości. I ja też:)

W przedszkolu było bardzo wesoło: tańczyłam na rytmice, udając piórko, bawiłam się w teatrzyk, byłam na spacerze, odkryłam tajemniczy domek, rysowałam esy i floresy. I zygzaki – obowiązkowo! Poznałam wiele koleżanek i kolegów. Najdłużej i najweselej bawiłam się z Amelką.

To był mój 1. dzień w przedszkolu! Przedszkolu69:)
Muszę przyznać, że Uzik sprawdził się
– od dziś jest Prawdziwym Przedszkolakiem.
I ja też!:)

Da Bear

Światowy Dzień Pluszowego Misia.

Proszę, by zostawili mnie samą. Sięgam po kolejną, całą gazetkę. Dla dzieci. Hmmm… Bardzo fajny pingwinek! Oooo! A ta zeberka… Obok hipcia… I kotka…
- Luneczko, wycinamy w tych miejscach, gdzie narysowane są nożyczki. To oznacza, że można ciąć TYLKO TU – nalegają Gatuś z Anetką, przeczuwając, co się święci.
- Niekoniecznie! – odpowiadam. Jeszcze raz wypraszam ich z pokoju i szybko kończę po swojemu zadanie.

Po kilku minutach kolejny Miś gazetowy (wydanie specjalne) w strzępach. Palcowe wycinanki: jak nie mogę nożyczkami, wycinam sobie paluszkami. Z pasją:) I kolaż gotowy!

CzemuNie

Akcja poranna:

- Anetko, jestem dzisiaj chłopcem!

I stało się :))

Uciekamy na Bum-Cyk-Cyk.
Szczegóły wkrótce.

Płomienna Andaluzja

¡Arsa!, ¡Olé!, ¡Agui!, ¡Eso!

Szerokie, kolorowe falbaniaste spódnice i suknie, kwiaty we włosach, wachlarze, kolorowe chusty. Gitary, kastaniety, rozgrzewające zaśpiewy, klaskanie, pstrykanie palcami, uderzenia w pudła - cajony. I wszechobecne obcasy ogniście wystukujące rytm.

Dziś w południe odbyłam podróż do odległej, gorącej Andaluzji.

Wyprawa z dużym ładunkiem emocji i nowych ognistych wrażeń zakończyła się dosyć nieoczekiwanie - snem w ramionach Gatusia. Ostatnie pięć minut głośnych owacji i bisów spędziłam u Morfeusza.
A może wpadłam w sidła Duende, ducha flamenco? :-)

Luna w Oku

Od dzisiaj wiem, w jaki sposób zmusić ogromną żabę Gurukmun, żeby oddała wodę wypitą ze wszystkich mórz i jezior świata! :-)

Przed południem po raz pierwszy wpadłam do Oka, czarownego miejsca na Ochocie. Po przekroczeniu progu znalazłam się w innej czasoprzestrzeni: w Czas Snu porwała mnie aborygeńska opowieść i dźwięki didgeridoo, jednego z najstarszych instrumentów świata. Tańczyłam z innymi dziećmi, skakałam, naśladowałam ruchy kangura, strusia, jaszczurki, namalowałam groźną maskę, by po wielu próbach, pokonać żabę.

Oko to bardzo tajemnicze miejsce. Mam przeczucie, że niebawem znów tam zawitam!

- Na "Odlot"?

- Bez dwóch zdań!

1. moje waniliowe

lody :-)

z cudownie chrupiącym wafelkiem :-))

A po nich ...Waniliowa Energia!

* * *

- Luneczko, umowa?

- Umowa! Tylko jedna gałeczka, a potem na placyk zabaw!

Jak zwykle, z Gatusiem i Anetką, Twarde Negocjacje :-)

Chcę i nie chcę

- Chcę iść na spacer!

Po sekundzie:
- Nie chcę iść na spacer!

Po chwili:
- Chcę!

I znowu:
- Nie chcę!
- Chcę!
- Nie chcę!

Potrafię powtórzyć akcję wielokrotnie w ciągu dnia, w wielu okolicznościach przyrody.

No, bywa!

I jeszcze, dla załagodzenia rodzących się napięć:
- Uziku, Anetko, Gatusiu, dajcie spokój!

:-)

Odźwierna i klucznik

Klucznik wtopił – nie miał przy sobie klucza od dolnego zamka.

W środę, po powrocie ze spaceru odźwierna wbiegła do domku, zatrzasnęła za sobą drzwi i przekręciła – jak nigdy – najniższy w drzwiach zameczek: pstryyyyk! Klucznik został na korytarzu. Po kilku minutach bezskutecznych negocjacji pobiegł do ogrodu, skoczył przez płot i próbował przez okno raz jeszcze namówić odźwierną na otworzenie drzwi.

I ...Udało się! Odźwierna zdecydowała się podejść raz jeszcze do drzwi, przekręcić zamek i wpuścić klucznika. Radości nie było końca, ale to już inna bajka.

Odźwierna to ja, Luneczka, dwa latka i pół. Klucznik to oczywiście Anetka.

No, bywa! :-)

Lato, lato, lato, ech że ty!

Luna majowa

Luna czerwcowa

Sportowcy

Bębny, kalimby, marakasy

W niedzielę, gdy nadciągnęła burza, schroniłam się w przytulnym, kolorowym miejscu nieopodal parku zabaw przy placu Wilsona i przeniosłam się w serce Afryki. Przez trzy godziny grałam, śpiewałam i tańczyłam z Mamadou, słuchałam afrykańskich bajek. A czaru i szczęścia dopełnił kubek czarnej, gorącej czekolady :-)

Czerwona Kapturka

Pierwsza krew

Trzy zadry na nosie, lekko rozbita-przecięta górna warga, krew w nosie i w buzi.

Dwie sekundy wcześniej wyskakiwałam z Gatusiem ze ślizgawki, sekundę wcześniej biegłam do rurki, gdy niespodziewanie nadjechał chłopczyk uczący się jeździć na rowerze i bum! Zderzyliśmy się! Kierownica wylądowała mi na nosku i wardze.

Po kilku chwilach minął szok a po krwi prawie nie było śladu. Trzy zadry na nosku leczymy bardzo dziwnie pachnącym specjałem ziołowym.

A rowerki? Cały czas mi nie straszne! I bardzo chcę mieć taki duży, jaki ma Gatuś i Anetka - z koszyczkiem i światełkami. Od dziś jednak wzmocnię czujność i będę rozglądać się, czy nikt gwałtownie nie nadciąga w moim kierunku, kiedy przemieszczam się po placyku oddana Bardzo Ważnym Sprawom.

Nowe wymiary – wiosna 2009

Przed piątkową wizytą u Gatusia na Wiatrakach, wiosenne wietrzysko przywiało mnie do gabinetu herrr doktor na test dwulatka. Z sufitu łypnął na mnie granatowy delfin-gigant, a gdy usiadłam przy stoliczku, żółty słoń podał mi na powitanie swoją wielką trąbę.

Pani doktor uważnie zajrzała tu i tam, przyjrzała się, jak stawiam stópki, porozmawiała ze mną o jedzeniu i o tranie, o placyku zabaw, o słoneczku i o oddychaniu brzusznym. To ostatnie bardzo chętnie i natychmiast pani doktor zademonstrowałam.

W międzyczasie pani pielęgniarka dokonała niezbędnych pomiarów. Herrr doktor była bardzo z nich zadowolona. Więc i ja też. Oto one:
Waga: 9,700 kg
Wzrost: 85 cm

Przy wzroście stwierdziła uradowana: ”Luna, fantastycznie! 25 centyl!”. Cokolwiek by to nie oznaczało, odpowiedziałam uśmiechem i już byłam gotowa do drogi. Z nowymi wymiarami, w nieznane! :-)

My tu Gadu-Gadu

Co to był za dzień! Najpierw byłam na teście dwulatka (o czym w kolejnym njusie), potem Anetka poszła do pani dentystki, a ja... odwiedziłam po raz pierwszy Gatusia w pracy. Poznałam maaasę przemiłych osób, zaś Wujek Filip specjalnie dla mnie napompował ogromną Kung-Fu Pandę. Tak ćwiczyliśmy uderzenia, że aż misiu zrobił siusiu na wykładzinę. Ale jest cały i czeka na moje ponowne odwiedziny.

PS. A Cioci Chodzi pięknie dziękujemy za wspaniałe foteczki! :*

Księżyc na Słońcu

Ja jestem King Bruce Lee Karate Mistrz

Wybiegam z łazienki za Anetką, która widząc Gatusia, ćwiczącego w pokoju postawę zwaną „Złotym mostem”, głośno komentuje:

— Oho, Gatuś jak Brus.

W jednej chwili zastygam obok Gatusia w pozie ćwiczebnej.

— Luneczka też jak Brus! — dorzucam kropkę nad i.

Po drugiej stronie lustra

W górach mrozu

Odczuwalna –17. Wybiegam ochoczo. W drzwiach pierwszy przystanek: ściana mrozu cementuje momentalnie policzki. Już po chwili, niezrażona, podążam za kocimi śladami na sąsiednie podwórko. „Nigdzie dalej” – powtarza zarumieniona Anetka. - Pewnie, nie gdziekolwiek! Odkrywam starą, dawno nie odwiedzaną huśtawkę. No i bujaczki. I cały czas te kocie ślady na puszystym śniegu. Zamiast pięciu nasz pobyt wydłuża się do trzydziestu - szalone 30 minut w paszczy mrozu.

Zima, jakiej nie znałam!

Czy mnie jeszcze pamiętasz?

Telefon. Kobiecy głos składa mi życzenia noworoczne.
— Kto dzwoni? Babcia? — pyta trzymający mi przy uchu słuchawkę Gatuś. — Babcia Marysia z Wrocławia?
— Taak, Luneczko. — dorzuca babcia — Ta babcia co ma na piżamce te kotki.