Po dzisiejszym spacerku oddałam się kulinarnym rozkoszom: pół kubeczka naturalnego jogurciku, przegryzając Pierwszą Morelką™ i Pierwszą Śliweczką™.
Wpadłam w wyborny nastrój. Anetka coś tam wspominała o położeniu się na materacyk, ale gdzie tam!
Po 15 minutach usłyszałam jakieś dzikie bulgotanie w swoich trzewiach, na co z Anetką wybuchłyśmy jednoczesnym śmiechem.
Po czym padły dwa strzały w pieluszkę.
Stare buciki stały się passée.
No a w szafie czekał całkiem nowy model — numer 19 — z krokodylkami. Z rana zrobiłam ambę, gdy Anetka z Gatusiem stwierdzili, że są na mnie jeszcze ciut za duże.
Akurat! Przez całą niedzielę nie planuję się z nimi rozstać: przymierzam, wkładam za pomocą łyżki i bez niej, biegam w nich tak po placyku jak i po domu.
Moje nowe siedmiomilowe krokodylki!
Wczoraj wciągnęłam w siebie z ćwierć kostki marynowanego tofu. Weszło cudnie!
Wyszło też cudnie. Dzisiejszego poranka pampers pachniał niczym pielucha wypełniona indyjskim żarciem. Nie pomogło nawet szczelne opakowanie go w trzy woreczki, którymi Anetka próbowała ratować sielski klimat. Ulgę przyniosła dopiero natychmiastowa ewakuacja bomby biologicznej z domu.
Mówicie mi Miss Tofu.
Mały Zajączek oraz jego przyjaciele, leśne zwierzęta, byli smutni, bo ludzie zaśmiecili ich polanę. Miała tam też powstać wielka trująca powietrze fabryka. Z pomocą przyszła mu Marysia.
A ja wsparłam ją swoimi emocjami, siedząc na widowni podczas spektaklu teatralnego "Pieśń lasu" w ogródku jordanowskim. Było cudownie, ciepło i słonecznie. Za tydzień znów idę na spektakl!
Dziś wieczorem dzięki cioci Asi mogłam poznać prawdziwą naturę hałhał. Pies skacze, liże, chce psocić. Pod warunkiem, że nazywa się Oro i ma cztery miesiące. Był wieczorną niespodzianką na moją dziewiętnastą miesięcznicę. Oro!
Od dziś mam nowy Przysmak™.
Jagódki z twarożkiem!
Pomogłam je ukręcić, wcięłam coś z dwa tuziny łyżeczek, a na pamiątkę w kuchni zostawiłam granatowy odcisk Czarnej Dłoni na białej ścianie.
Jesteśmy Jagódki, czaaaarne Jagóóódki! Mieszkamy w lesie zieloooonym!
Dziś po raz pierwszy jechałam małym pociągiem, zwanym pośród Dużych Ludzi tramwajem.
A miałam powód.
Bo rosnę!
Zmieniam bowiem i pieluchy na większy rozmiar — Numer Pięć (Hail Eris!) — i buciki (Numer 19) z krokodylkiem.
Eksperyment kontrolowany. Staję na środku pokoju, przy pełnej publice. Kręcę kręcę kręcę się wokół własnej osi. Po chwili linia horyzontu zaczyna być śmiesznie płynna, wybucham więc głośnym śmiechem. Dywan przyspiesza, ciągnąc mnie w poprzek pokoju. Tuup, tup, tup tup tuptup iii
BAM!
Ściana wlatuje mi na czoło.
Mój pierwszy eksperyment programowalnego tripa kończy się pełnym sukcesem.
Są na tyłach królikarni. Nie schodziłam z nich przez ponad godzinę.
Od tamtej pory inne wydają mi się niemowlęce.
